Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Οι διακοπές του επίμονου... εθελοντή

Η κρίση όχι μόνο δεν τους πτόησε αλλά αντίθετα εφέτος αυξήθηκαν οι αιτήσεις για προγράμματα που συνδυάζουν διακοπές και κοινωνική προσφορά
Οι διακοπές του επίμονου... εθελοντή



εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος
 ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ Ετος Εθελοντισμού 2011 βρήκε την Ελλάδα στην πιο κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας της.Η οικονομική κρίση και η γενικότερη απαισιοδοξία θα περίμενε κανείς ότι θα ενίσχυαν τον ατομικισμό και θα περιόριζαν την επιθυμία των Ελλήνων να βοηθήσουν. Και όμως οι μαρτυρίες εθελοντών,διοργανωτών προγραμμάτων και υπευθύνων μη κυβερνητικών οργανώσεων αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο: αντί να τους πτοήσει,η οικονομική κρίση υπήρξε κινητήριος δύναμη για τους Ελληνες που επιθυμούν να προσφέρουν στον συνάνθρωπό τους και στο περιβάλλον! Ο αριθμός των νέων αιτήσεων για το εφετινό καλοκαίρι είναι αυξημένος, οι θέσεις στα προσφερόμενα προγράμματα γεμίζουν εν μιά νυκτί και το συναίσθημα που επικρατεί είναι,αντί για τη συνηθισμένη κατήφεια, ο ενθουσιασμός για τις μοναδικές εμπειρίες που αναμένονται.

«Ηδη από πέρυσι,όταν η οικονομική κρίση έπληξε την Ελλάδα, οι αιτήσεις νέων εθελοντώναυξήθηκαν. Η αυξητική πορεία συνεχίστηκε και εφέτος. Οι δυσχερείς οικονομικές συνθήκες αφενός έχουν στρέψει τον κόσμο στον εθελοντισμό,αφετέρου όμως του στερούν την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου και της μεγάλης καλοκαιρινής άδειας.Ετσι,έχουμεπαρατηρήσει ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι κάνουν αιτήσεις για βραχύχρονα προγράμματα τα οποία δεν ξεπερνούν τις 10-15 ημέρες» τονίζει μιλώντας στο «Βήμα» η κυρία Ντόρα Βουγιούκα, υπεύθυνη επικοινωνίας της ΜΚΟ «Ελιξ», η οποία λειτουργεί ως κόμβος διασύνδεσης για περίπου 3.000 προγράμματα εθελοντισμού σε όλον τον κόσμο.

Η οικονομική δυσπραγία είναι μια εξήγηση για την αύξηση των εθελοντών, αλλά δεν είναι η μόνη.
«Τα τελευταία χρόνια η έννοια του εθελοντισμού αντιμετωπίζεται πιο θετικά, το βλέπεις και από τις ομάδες που δημιουργούνται στις πόλεις» λέει η κυρία Τζένη Λαζάρου, συντονίστρια Συλλογικών Δράσεων και Εθελοντών του WWF Ελλάς, μιας από τις οργανώσεις που προσφέρουν προγράμματα τα οποία συνδυάζουν την εθελοντική εργασία και τις διακοπές. «Ειδικά στις ηλικίες άνω των 30 ετών η αύξηση των αιτήσεων που δεχόμαστε είναιεντυπωσιακή.Πολλές φορές μάλιστα πρόκειται για ανθρώπους που έχουν χρήματα και χρόνο, αλλά δεν έχουν παρέα» συμπληρώνει.
Και ο εθελοντής κερδίζει
Ενώ η πλειονότητα των πολιτών θεωρεί ότι από τον εθελοντισμό ωφελείται μόνο η κοινότητα που δέχεται τη βοήθεια, οι ίδιοι οι εθελοντές γνωρίζουν ότι το δικό τους κέρδος είναι πολλαπλάσιο. Ο 33χρονος κ. Κυριάκος Πίσσαρης, ανάδοχος της οργάνωσης Αctionaid και εθελοντής του Ερυθρού Σταυρού, συμμετείχε σε αποστολή 40 Ελλήνων που ταξίδεψαν ως τη μακρινή Κένυα και κατασκεύασαν αρδευτικά και τεχνικά έργα για μια ομάδα φορέων του ΑΙDS που ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και απομόνωσης. «Αυτοί οι άνθρωποι, οι στιγματισμένοι από την κοινωνία, μέσα σε συνθήκες φτώχειας και απομόνωσης,χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα,δρόμους ή υγειονομική περίθαλψη,μας έδωσαν ένα μεγάλο μάθημα.Ηταν συγκλονιστικό το θάρρος και η αισιοδοξία με την οποία αντιμετώπιζαν τη ζωή.Μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδαδεν ήμουν πια ο ίδιος άνθρωπος» λέει ο κ. Πίσσαρης.

Για την κυρία
Βίκη Σπυροπούλου, δημόσια υπάλληλο, ο εθελοντισμός είναι μια ευκαιρία να δουλέψει με παιδιά και να αναλάβει έναν ρόλο που στην «κανονική» της ζωή δεν έχει την ευκαιρία να ζήσει: να γίνει δασκάλα. Η 40χρονη εθελόντρια της οργάνωσης «Δίκτυο Μεσόγειος SΟS» περνά κάθε καλοκαίρι στα ελληνικά νησιά όχι... ξα πλωμένη σε κάποια παραλία, αλλά συμμετέχοντας σε ειδικά προγράμματα επιμόρφωσης μαθητών δημοτικού για περιβαλλοντικά ζητήματα.

«Το “μάθημα” δίνεται μέσα από το
παιχνίδι.Είναι απίστευτη εμπειρία να βλέπω τα παιδάκια να είναι δεκτικά σε πολυσύνθετα μηνύματα,όπως το ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε από το κράτος να ομορφύνει το περιβάλλον μας,πρέπει εμείς να αναλάβουμε δράση!Εν τέλει,τα παιδικά χαμόγελα αφύπνισαν μέσα μου ξεχασμένα αισθήματα που δεν γνώριζα ότι τα είχα.Ισως γι΄ αυτό έχω καθιερώσει αυτόν τον τρόπο διακοπών κάθε χρόνο πλέον» καταλήγει η ίδια.

Τη στιγμή που μια δημόσια υπάλληλος μετατρέπεται κάθε καλοκαίρι σε δασκάλα, μια άλλη δασκάλα μετατράπηκε μέσω του εθελοντισμού σε... κηπουρό.
«Την πρώτη χρονιά ήθελα να πάω στην Αγγλία να εργαστώ σε παιδικές κατασκηνώσεις και βρέθηκα στη Γαλλία να καθαρίζω χόρτα!» λέει γελώντας η 36χρονη παιδαγωγός κυρία Αμαλία Παναγιωτοπούλου. Ωστόσο η διαφορετική εμπειρία που έζησε την έκανε να συνεχίσει να υποβάλλει αιτήσεις τα επόμενα χρόνια.

«Εχω συμμετάσχει σε προγράμματα
στη Γαλλία καιστην Ελβετία, ενώ εφέτος θα πάω στη Γερμανία. Δουλεύω πάντα με παιδιά,σε παιδικές κατασκηνώσεις ή σε ιδρύματα και εφέτος θα δουλέψω με παιδιά μεταναστών.Κάθε καλοκαίρι κάνω νέους φίλους από διάφορες χώρες και με αρκετούς από αυτούς διατηρώ επαφή όλη τη χρονιά και ενίοτε ξαναβρισκόμαστε σε επόμενο πρόγραμμα» τονίζει η κυρία Παναγιωτοπούλου.
Στις φωτιές αντί για την παραλία
Το 2009 ο 16χρονος σήμερα Σταμάτης Δαμιανόγλου, κάτοικος Νέας Μάκρης, συμμετείχε όσο μπορούσε στην κατάσβεση των πυρκαγιών που έπληξαν την περιοχή του. «Εκτός από την κοινωνική προσφορά, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα σαν εμπειρία». Ετσι, εφέτος αποφάσισε να περάσει το καλοκαίρι στα Ριζώματα Ημαθίας και να εκπαιδευτεί στη δασοπροστασία και στη δασοπυρόσβεση στη σχολή του Εθελοντικού Σώματος Ελλήνων Πυροσβεστών Αναδασωτών (ΕΣΕΠΑ). «Αυτή τη στιγμή οι υπόλοιποι φίλοι μου είναι ήδη σε διακοπές.Οταν τους είπα την απόφασή μου, με θεώρησαν τρελό. Μπορεί να είναι και έτσι. Το σκέφτηκα προτού το αποφασίσω καιτελικά επικράτησε το ένστικτο της περιπέτειας» λέει ο Σταμάτης. Η εκπαίδευση διαρκεί αρκετές ώρες, περιλαμβάνει θεωρητικά και πρακτικά μαθήματα, ακόμη και εικονική κατάσβεση πυρκαγιών. «Είναι σαν να παίρνεις μέρος σε μια μάχη, δεν συγκρίνεται με παραλία και ρακέτες» σχολιάζει.

Σημειωτέον ότι οι περισσότεροι από τους εκατοντάδες εθελοντές που υποδέχεται το ΕΣΕΠΑ κάθε χρόνο και προστατεύουν τα ελληνικά δάση δεν είναι Ελληνες αλλά... Γερμανοί.
«Στη Γερμανία η δασοπροστασία είναι κυρίως εθελοντική υπόθεση.Οι επαγγελματίες πυροσβέστες είναι χιλιάδες, οι εθελοντές εκατομμύρια» λέει ο φοιτητής Νομικής κ. Κέβιν Σράιτερ, ο οποίος βρίσκεται στη χώρα μας για να εργαστεί ως εθελοντής δασοπυροσβέστης για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά.
«Μας ρωτούν πόσο πληρώνεστε»
Η φοιτήτρια του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρία Εύα Βάσιου συμμετέχει για τρίτη συνεχόμενη φορά στο εθελοντικό πρόγραμμα της οργάνωσης «Αρχέλων», η οποία ασχολείται με την προστασία της μεσογειακής θαλάσσιας χελώνας καρέτα καρέτα. «Τα δύο προηγούμενα χρόνια ήμουν στη Ζάκυνθο, εφ έτος είμαι στην Πελοπόννησο. Ξεκίνησε σαν ένα απλό χόμπι,κατάλαβα όμως γρήγορα ότι αυτό είναι κάτι με το οποίο θέλω να ασχολούμαι συνέχεια,ίσως και επαγγελματικά».

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει περιπολίες για την προστασία της φωλιάς όπου η χελώνα γεννά τα αβγά της, καθαρισμό της παραλίας, αλλά και ενημέρωση των τουριστών για το πώς πρέπει να φροντίζουν τις ακτές. Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα ο εθελοντισμός είναι σχεδόν αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση. «Ισως οι γυναίκες να έχουν μεγαλύτερη επιθυμία για προσφορά» λέει η κυρία Βάσιου, η οποία δεν κρύβει ότι «κατά καιρούς υπήρξαν εθελοντές που δεν άντεξαν το καθημερινό πρωινό ξύπνημα και αποχώρησαν.Δεν λείπουν όμως και οι αντίθετες περιπτώσεις:άνθρωποι που ήρθαν για τον ήλιο και τη θάλασσα και τελικά “κόλλησαν”» λέει. Διηγείται επίσης ένα περιστατικό που δείχνει το πώς αντιλαμβάνονται ακόμη κάποιοι συμπατριώτες μας τον εθελοντισμό: «Δεν είναι λίγες οι φορές όπου,αφού εξηγούμε στους έλληνες παραθεριστές ποιοι είμαστε και τι κάνουμε, στο τέλος θα μας ρωτήσουν “πόσο πληρώνεστε;”».

ΕΞΙ ΧΩΡΕΣ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΗΠΕΙΡΟΙ ΣΕ... ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Μέσα στα τελευταία επτά χρόνια η κυρία Νατάσα Διαμάντηεπισκέφθηκε έξι χώρες σε τρεις διαφορετικές ηπείρους χάρη στη συμμετοχή της σε εθελοντικά προγράμματα της οργάνωσης «Ελιξ». Η 30χρονη καθηγήτρια Αγγλικών περιγράφει τον εθελοντισμό ως ευκαιρία να γυρίσει κανείς τον κόσμο και να ζήσει μοναδικές εμπειρίες που θα θυμάται μια ζωή.«Πώς αλλιώς θα μπορούσε μια κοπέλα στην ηλικία μου να έχει ταξιδέψει σε Ιταλία, Σερβία, Ισπανία, Κένυα, Συρία, Τουρκία, και όλα αυτά με... ελάχιστα έξοδα; Χωρίς τον εθελοντισμό δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσω όλες αυτές τις κουλτούρεςόχι “επιφανειακά”, όπως ο μέσος τουρίστας, αλλά εκ των έσω, μέσα από τους ανθρώπους και τα βιώματά τους»λέει η ίδια χαρακτηριστικά.

Η κυρία Διαμάντη πιστεύει ότι η ποικιλία των εθελοντικών προγραμμάτων είναι τόσο μεγάλη ώστε«είναι αδύνατον κάποιος να επιθυμεί να γίνει εθελοντής και να μη βρει κάτι που του ταιριάζει».Η ίδια αποφάσισε να εκμεταλλευθεί στο έπακρο την ευρύτητα των επιλογών και πειραματίστηκε με διαφορετικούς τομείς σε κάθε ταξίδι της.«Στη Βαρκελώνη δούλεψα με παιδιά κοινωνικά αποκλεισμένων οικογενειών, στην Κένυα με πρόγραμμα ευαισθητοποίησης για το ΑΙDS, ενώ στην Τουρκία εργάστηκα σε πανεπιστημιακό πρόγραμμα για την αγγειοπλαστική! Υπάρχουν πολλά ακόμη που δεν έχω κάνει και ανυπομονώ να δοκιμάσω:από το να δουλέψω σε ορφανοτροφείο στο Βιετνάμ ως το να συμμετάσχω σε καλλιτεχνικά φεστιβάλ.


Ο εθελοντισμός είναι ένας μαγικός κόσμος που ποτέ δεν εξαντλείται» καταλήγει η κυρία Διαμάντη.

Γνώρισε τον τόπο σου
Αν και ζούσε στον Νομό Φλώρινας,η 19χρονη φοιτήτρια Βασιλεία Αδαμίδουδεν γνώριζε ούτε τα είδη των πουλιών που υπήρχαν στην περιοχή της ούτε τους κινδύνους που τα απειλούν.«Πέρυσι πήρα μέρος στο πρόγραμμα εθελοντισμού του WWF στις Πρέσπες.

Ασχοληθήκαμε με την καταμέτρηση των αργυροπελεκάνων και με μεθόδους προστασίας τους.Ηταν ένα μέρος το οποίο είχα επισκεφθεί πολλές φορές, όμως η όλη εμπειρία ήταν σαν να το γνωρίζω ξανά από την αρχή».


Οταν βρέθηκε στα Χανιά για ένα παρόμοιο πρόγραμμα διαπίστωσε ότι δεν ήταν η μόνη που δεν γνώριζε την περιοχή της.«Αναλάβαμε να καθαρίσουμε τον υδροβιότοπο του ποταμού Μορώνη.Το εντυπωσιακό είναι ότι οι κάτοικοι δεν ήξεραν τίποτε για αυτόν,ούτε για τη μόλυνση που τον απειλούσε»λέει η Βασιλεία,η οποία σπεύδει να καθησυχάσει οποιονδήποτε πιστεύει πως τα προγράμματα του WWF σημαίνουν ένα...βουνό από αγγαρείες.«Στο πρόγραμμα υπήρχαν παιδιά που φοβόνταν τον φόρτο εργασίας,αλλά διαψεύστηκαν.


Εκτός από τέσσερις-πέντε ώρες που απασχολείσαι το πρωί,είναι διακοπές με όλη τη σημασία της λέξης.


Απλώς,αντί να πας για μπάνιο το πρωί,πας το απόγευμα.Ακόμη και αν κάποιος δεν ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για το περιβάλλον,είναι ευκαιρία να ταξιδέψει σε μοναδικά μέρη που δεν ήξερε καν ότι υπάρχουν.Και όλα αυτά ξοδεύοντας ελάχιστα χρήματα».Διαφορετική είναι η άποψη του 41χρονου κοινωνικού ψυχολόγου κ. Γιώργου Ζωίτσα, ο οποίος συμμετέχει στα προγράμματα εθελοντισμού του WWF ήδη από το 2005.«Δεν θεωρώ ότι πρέπει να το κάνεις στη λογική των δωρεάν διακοπών.Πρέπει να αποφασίσεις ότι θέλεις να το κάνεις.Για μένα το Νο 1 χαρακτηριστικό αυτών των διακοπών είναι το δέσιμο που αναπτύσσεται μεταξύ των εθελοντών.Στο καράβι ή στο λεωφορείο του πηγαιμού είναι 15 άγνωστοι.Στην επιστροφή 15 κολλητοί».
Δύο οικογένειες που σώζουν τις χελώνες
Εδώ και λίγες ημέρες οι οικογένειεςΔάλακαι Αλιφέρηβρίσκονται στην παραλία Μαυροβουνίου κοντά στο Γύθειο συμμετέχοντας στο πρόγραμμα οικογενειακού εθελοντισμού της οργάνωσης «Αρχέλων».«Δραστηριοποιούμαστε εδώ και χρόνια σε διάφορα εθελοντικά προγράμματα και θεωρήσαμε ότι είναι μια ευκαιρία και για τα παιδιά να δουν κάτι διαφορετικό»λέει η κυρίαΚατερίνα Δάλα.Οι «υποχρεώσεις» των δύο οικογενειών περιλαμβάνουν πρωινές περιπολίες για να εντοπίζουν και να προστατεύουν τις φωλιές όπου θα γεννήσουν οι χελώνες.Εχουν μαζί τα τέσσερα παιδιά τους,ηλικίας επτά ως δέκα ετών.

«Πρέπει στις 06.00 να είμαστε στην παραλία. Δεν είναι πάντα εύκολο να πείσεις τα παιδιά για το πρωινό ξύπνημα, ειδικά όταν η περιπολία μπορεί να σημαίνει περπάτημα αρκετών χιλιόμετρων. Πάντως τώρα δείχνουν ενθουσιασμένα. Αποζημιώνονται από τα ενδιαφέροντα εκπαιδευτικά προγράμματα και βέβαια από την προσμονή ότι θα δουν τις χελώνες από κοντά»λέει ο κ.Γιώργος Αλιφέρης. «Οι ίδιοι οι διοργανωτές καταλαβαίνουν πως για τις οικογένειες το πρόγραμμα πρέπει να είναι λίγο πιο χαλαρό»συμπληρώνει ο κ.Αλιφέρης.


«Περισσότερο αποσκοπεί στο να δημιουργήσει τις μελλοντικές γενιές εθελοντών και να δείξει στα παιδιά ότι τα ζώα δεν είναι ένα θέαμα για τον ζωολογικό κήπο»λέει η κυρία Δάλα.


Πάντως, ακόμη και αν κουραστούν λίγο παραπάνω, δεν μετανιώνουν ούτε στιγμή για την απόφασή τους να μη βασίσουν τις εφετινές διακοπές τους στο πατροπαράδοτο... bed and breakfast.«Ηδη αναζητούμε κάποιο αντίστοιχο πρόγραμμα σε άλλο μέρος για του χρόνου»σχολιάζει ο κ. Αλιφέρης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου